#ลักษณะของผู้เนรคุณต่อพระองค์อัลลอฮฺ ในมุมมองของคนยุคแรก พิจารณาจากอายะฮฺที่ว่า
إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٌۭ
“แท้จริงมนุษย์นั้นเนรคุณต่อพระผู้อภิบาลของเขาอย่างแน่นอน” (สูเราะฮ์อัล-อาดิยาต อายะฮ์ที่ 6)
قَالَ التَّابِعِيُّ الْحَسَنُ الْبَصْرِيُّ:
يُعَدِّدُ الْمَصَائِبَ وَيَنْسَى النِّعَمَ
“ท่านอัล-ฮะซัน อัล-บัศรียฺ กล่าวว่า:
เขา (มนุษย์) จะนับภัยพิบัติ (ความทุกข์ยาก, เรื่องร้ายๆ) แต่จะลืมความโปรดปราน (ความสุข,เรื่องดีๆ)”
[จากหนังสืออัช-ชุกรุ ลิ-อิบนิ อะบิด-ดุนยา (63) และบันทึกไว้ในตำราตัฟซีรที่สำคัญหลายเล่ม เช่นตัฟซีร อัฏ-เฏาะบะรีย์, ตัฟซีร อิบนุ กะษีร เป็นต้น]
________________
#หมายเหตุ คำกล่าวของท่าน อัล-ฮะซัน อัล-บัศรียฺ(หนึ่งในนักปราชญ์อิสลามยุคแรก) ได้อธิบายลักษณะของผู้เนรคุณ (al-Kanūd) คือผู้ที่มีความบกพร่องทางทัศนคติอย่างร้ายแรง คือคนจำพวกที่เอาแต่พูดถึงความสูญเสีย ความเจ็บปวด หรือความทุกข์ยากที่ประสบในชีวิตของตนเอง ราวกับว่านี่คือทุกอย่างในชีวิตของพวกเขา และพวกเขาลืมหรือไม่พูดถึงความโปรดปรานต่างๆ (Ni’am) ที่พวกเขาได้รับมาอย่างต่อเนื่องและมากมายจากอัลลอฮฺ
“ความเนรคุณต่ออัลลอฮฺ” จึงไม่ได้หมายถึงการปฏิเสธ(kufr)พระองค์เสมอไป แต่หมายถึงการมีทัศนคติที่ไม่เห็นคุณค่าความโปรดปรานต่างๆ ที่พระองค์ให้กับเขา และเอาแต่พูดถึงความทุกข์ยากของตนเองซ้ำๆ จนดูเหมือนว่าชีวิตของพวกเขามีแต่เรื่องเลวร้าย ทัศนคติแบบนี้จะปิดกั้นไม่ให้มนุษย์สัมผัสถึงความสุข ความสงบ และความสัมพันธ์ที่ดีทั้งกับพระผู้สร้างและเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเอง
ดังนั้น บุคลิกแบบ al-Kanūd ที่คนยุคแรกเข้าใจคือ บุคคลที่มีภาวะทางจิตใจที่เน้นความทุกข์เป็นหลัก (Calamity-focused mindset) ซึ่งเป็นอุปสรรคต่อความสงบสุขภายในและยังเป็นสัญญาณของความอ่อนแอในการศรัทธา
แหล่งอ้างอิง
