| ความสุขสันติอยู่ที่ตัวเรา ไม่ได้อยู่ที่คนอื่น |

เรื่องเล่าที่ชายคนหนึ่งอยากไปหาที่อยู่สักแห่งหนึ่ง เอาแบบสบายใจ ไม่มีเพื่อนบ้านคอยนินทา ไม่มีคนผ่านไปผ่านมารบกวนใจ ก็เลยมีคนบอกว่า “ที่ว่ามานั้น มีอยู่ที่หนึ่ง ที่กูโบร์” ^^

ชีวิตจริงๆ ของคนเรา ก็ต้องหาบ้านที่ดี หาสถานที่ที่สบายใจที่สุดนั่นแหละ​ ต้องพยายามหาอย่างสุดความสามารถ ใครล่ะอยากจะไปปลูกบ้านใกล้เพื่อนบ้านที่สร้างความเดือดร้อน หรือมีแต่ผู้คนสร้างแต่ปัญหาให้ แต่ถึงอย่างไรก็ตาม มันจะอุดมคติเกินไป ถ้าอยากจะอยู่ในที่ที่ไม่มีอะไรรบกวนเลย มันไม่มีที่แบบนั้นในโลกนี้​

… การแสวงหาที่อยู่หรือที่ทำงานที่ทำให้เราสบายใจนั้นจำเป็นแน่ แต่สิ่งที่จำเป็นยิ่งกว่าก็คือ การที่ตัวเรานั่นเอง จะต้องเป็นคนถือคติความเป็นมุสลิมจากหะดีษของท่านนบีที่ว่า

​”الْمُسْلِمُ مَنْ سَلِمَ النَّاسُ مِنْ لِسَانِهِ وَيَدِهِ”

“มุสลิมนั้นคือผู้ที่เพื่อนมนุษย์ได้รับความสันติ)(ปลอดภัย)​จากลิ้นและมือของเขา”

ตัวของเราเองนี่แหละ ที่จะเป็นผู้เริ่มต้นสร้างสังคมที่สันติ มันไม่มีสังคมอุดมคติอย่างดีพร้อมในโลกนี้ แต่อย่างไรก็ตาม ศาสนาสอนให้เราแสวงหาความใกล้เคียง โดยเริ่มจากตัวเราเอง อย่างน้อยที่สุดคือทำให้ชีวิตสุขสันติเกิดขึ้นในตัวเราเอง แล้วส่งออกไปให้คนรอบตัวเกิดสุขสันติตามได้ นั่นแหละคือสิ่งที่ท่านนบีสอนเรา

|อัล อัค|



แหล่งอ้างอิง