ความกังวลนั้นอยู่ในตัวมนุษย์ทุกคน และเป็นเรื่องปกติธรรมดาในธรรมชาติแห่งดุนยานี้ แต่จะอย่างไรก็ตาม พอถึงจุดหนึ่งเราก็ต้องสรุปให้ได้ว่า ต่อให้เราคิดมากขนาดไหนก็ช่วยอะไรไม่ได้ อิสติฆฟารให้เยอะๆ ต่างหากที่ควรจะต้องทำ ไม่ใช่เอาแต่กังวล
อิสติฆฟารให้มากๆ ในขณะที่เกิดสถานการณ์ชีวิตที่ตกต่ำหรือย่ำแย่ (ตามด้วยดุอาอ์และหาทางทำให้ชีวิตดีขึ้นด้วยใจนิ่งๆ) อิสติฆฟารให้มากๆ เมื่อชีวิตมีปัญหาในเรื่องริสกีปัจจัยยังชีพ (ตามด้วยดุอาอ์และแสวงหามันด้วยใจที่สงบ) อิสติฆฟารให้มากๆ เมื่อพบกับความโศกเศร้าเสียใจ หรือความหวั่นไหวในบททดสอบต่างๆ (ตามด้วยดุอาอ์ด้วยหัวใจที่มั่นคงในศรัทธา)
อิสติฆฟารให้มากๆ และลงมือแก้ปัญหาด้วยปัญญาพร้อมๆ กับดุอาอ์ไม่หยุด ด้วยกับความเชื่อมั่นว่าพระองค์จะตอบรับและให้สิ่งที่ดีกว่าเสมอ
อิสติฆฟารมากๆ อย่าเสียเวลากับความกังวล หรือวนอยู่กับเรื่องเก่าๆ จนชีวิตไปข้างหน้าไม่ได้ อิสติฆฟารให้มากๆ เพราะแท้จริงอัลลอฮฺช่วยเหลือบ่าวด้วยกับการที่บ่าวอิสติฆฟาร ไม่ใช่เพราะบ่าวกังวล
|อัล อัค|
แหล่งอ้างอิง
