Ep.1 #ศาสนาจะยังมีที่ยืนให้ลูกของเราไหม? #ในโลกที่หมุนเร็วเรากำลังพาลูกยืนอยู่ตรงไหน ศาสนาจะยังมีที่ยืนให้ลูกของเราไหม? คำว่า “ที่ยืน” นั้นไม่ใช่แค่พื้นที่ทางกายภาพ ไม่ใช่แค่ว่ามีมัสยิดหรือมีชมรมอิสลามในโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัย แต่คือ “ที่ยืนในใจ” ที่ศาสนาจะยังถูกมองว่าเป็นที่พัก เป็นความหมาย เป็นความรัก เป็นเข็มทิศ เป็นแสงที่ทำให้ลูกกล้าเดินอยู่ในโลกที่ผันผวนหรือไม่? เราคุยกันในฐานะพ่อแม่ … หรือในฐานะคนที่กำลังจะเป็นพ่อแม่ … หรือแม้แต่ในฐานะคนหนุ่มสาวที่ยังไม่มีลูก แต่เห็นพายุในโลกยุคนี้แล้วก็เริ่มตั้งคำถามว่า “ถ้าวันหนึ่งฉันมีลูก ฉันจะพาเขาไปทางไหน?” เพราะโลกไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ความเร็วของการเปลี่ยนแปลงมันเร็วเกินกว่าที่รุ่นเราจะเคยเจอ AI โซเชียลมีเดีย สงคราม ความสับสนทางค่านิยม คลื่นวัฒนธรรมที่มาพร้อมคำว่าเสรีภาพ ความรัก ความเป็นตัวเอง และการยืนยันตัวตนในรูปแบบใหม่ ๆ ทั้งหมดนี้ไม่ได้มาแค่ในข่าว แต่มาอยู่ในมือของลูกเรา อยู่ในห้องนอนของเขา อยู่ในห้องเรียน อยู่ในวงเพื่อน อยู่ในคำถามเงียบ ๆ #ที่เขาไม่กล้าถามพ่อแม่ด้วยซ้ำ แล้วเราก็เริ่มกังวล … กังวลไม่ใช่เพราะเราอยากควบคุมชีวิตลูก แต่เพราะเรารัก และความรักที่แท้จริงย่อมมีความห่วง ความห่วงที่แท้จริงย่อมมีความรับผิดชอบ และความรับผิดชอบที่แท้จริงย่อมต้องการปัญญา ไม่ใช่แค่เสียงดัง ไม่ใช่แค่การบังคับ และไม่ใช่แค่คำว่า #ทำเพราะแม่สั่ง หรือ “อย่าทำ เดี๋ยวตกนรก” เพราะเราเริ่มเห็นแล้วว่า ในโลกแบบนี้ การสั่งอย่างเดียวไม่พอ การห้ามอย่างเดียวไม่รอด และการตัดสินอย่างเดียวจะทำให้ลูกค่อย ๆ ปิดประตูใจทีละนิดโดยที่เราไม่รู้ตัว #เด็กไม่ไร้ศรัทธาแต่ไร้ความหมาย เรามองภาพสังคมของเราแล้วพยายาม “แบ่งกลุ่ม” เพื่อให้เห็นความจริงอย่างไม่หลอกตัวเอง บางคนมีความรู้ มีความสามารถ แต่แทบไม่มีอิสลามอยู่ในชีวิต บางคนมีอาชีพมั่นคง ปฏิบัติบ้าง แต่ศาสนายังไม่กลายเป็นวิถีชีวิต บางคนมีความรู้ มีวิชาชีพ และศาสนาเป็นแก่นของชีวิต แถมยังออกมารับผิดชอบสังคม เป็นคนที่ทำงานศาสนา เป็น #แนวหน้า บางคนปฏิบัติ แต่รับการเปลี่ยนแปลงไม่ไหว ไม่รู้จะอยู่กับโลกใหม่อย่างไร บางคนปฏิบัติบ้างไม่ปฏิบัติบ้าง ชีวิตพอเอาตัวรอด และบางคนตกหล่นไปไกลจนชีวิตติดลบ ยาเสพติด ปัญหาครอบครัว ความสิ้นหวัง การหลุดจากศรัทธา หรือหลุดจากความหมายของชีวิตไปเลย คำถามที่ค้างอยู่ในใจคือ ทำไม “กลุ่มที่เราอยากให้ลูกเป็น” ถึงมีน้อย? ทำไมคนที่ “เก่ง + ยึดมั่น + รับผิดชอบต่อสังคม” ถึงไม่ได้เป็นค่าเริ่มต้นของการเติบโตของเยาวชนเรา? และที่สำคัญกว่านั้น เรากำลังผลิตคนแบบไหนอยู่ คนเก่งที่ขาดจิตสำนึกต่อสังคม? คนดีที่เอาตัวรอดยูด? หรือจะเป็นผู้ศรัทธาที่มีความหมายและมีหน้าที่ต่อโลก? บางทีปัญหามันไม่ใช่ว่าเด็กไม่ดี แต่เป็นเพราะเด็กไม่เห็น “ความหมาย” ของสิ่งที่เราสั่งให้ทำ เด็กไม่เห็น “เหตุผล” ของกรอบ เด็กไม่เห็น “ความงาม” ของศาสนา เด็กไม่รู้ว่าอิสลามไม่ได้มาเพื่อทำให้ชีวิตแคบลง แต่อยู่เพื่อทำให้ชีวิตชัดขึ้น ชัดว่าเรามาจากไหน ชัดว่าเรากำลังเดินไปไหน ชัดว่าเวลาเรารัก เรารักอย่างไร เวลาเรามีอิสระ เราใช้อิสระอย่างไร เวลาเราผิดพลาด เราลุกขึ้นอย่างไร เวลาเราสับสน เรากลับไปหาใคร? … แล้วคำว่า #ที่ยืนของศาสนา จึงไม่ใช่คำถามของเด็กอย่างเดียว แต่มันย้อนกลับมาถามเราในฐานะผู้ใหญ่ด้วย ศาสนามีที่ยืน “ในบ้านของเรา” ไหม? ในบ้านของเรา ศาสนาเป็นความอบอุ่นหรือเป็นความตึงเครียด? เป็นที่พักใจหรือเป็นพื้นที่ตัดสิน? เป็นภาษาแห่งความเมตตาหรือเป็นภาษาแห่งการจับผิด? เราพูดกับลูกด้วยเสียงของความรัก หรือเราพูดด้วยเสียงของความกลัว? เราสอนลูกให้รักอัลลอฮ์ด้วยความรู้สึกว่าพระองค์ใกล้และเข้าใจ หรือสอนด้วยความรู้สึกว่าพระองค์คือความผิดพลาดที่คอยลงโทษ? คำถามเหล่านี้ฟังดูเหมือนคำถามเชิงศาสนา แต่จริง ๆ มันคือคำถามเชิงปรัชญาของการอบรมขัดเกลา เพราะมนุษย์ไม่ได้โตจากคำสั่ง แต่มนุษย์โตจาก “ความหมาย” และความหมายไม่ได้เกิดจากการยัดเยียด แต่เกิดจากการค่อย ๆ หล่อหลอมผ่านความสัมพันธ์ ผ่านการฟัง ผ่านการอยู่ด้วยกัน ผ่านความรักที่มีกรอบ และกรอบที่มีความรัก #ศาสนากดทับหัวใจหรือเยียวยาชีวิต พ่อแม่จำนวนมากเหนื่อย … เหนื่อยจนหมดไฟ เหนื่อยจนรู้สึกผิด เหนื่อยจนถามว่า “ฉันเป็นแม่ที่ดีพอไหม?” แต่บางทีคำตอบที่เราต้องกลับไปยึดไว้คือ “แม่ไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบ” แม่จำเป็นต้อง “มีสติรู้ตัว” และ “ซ่อมแซมความสัมพันธ์ได้” เพราะลูกไม่ได้ต้องการแม่ที่ไม่เคยพลาด ลูกต้องการแม่ที่พลาดแล้วรู้จักขอโทษ แม่ที่โกรธแล้วกลับมาเป็นนางฟ้าได้ แม่ที่ผิดพลาดแล้วไม่ทำให้ความสัมพันธ์พัง แม่ที่ยอมรับว่าตัวเองไม่สมบูรณ์ แต่ไม่หยุดพยายาม และนี่คือปรัชญาของความเป็นแม่ในอิสลาม เราไม่ได้แบกงานนี้เพราะความคาดหวังของสังคม แต่เพราะนี่คือ “อะมานะฮ์” ภาระที่มีเกียรติ ภาระที่หนักก็จริง แต่หนักอย่างมีความหมาย เพราะเราไม่ได้เลี้ยงลูกเพื่อให้ “เชื่อฟังเรา” อย่างเดียว แต่เลี้ยงลูกเพื่อให้เขารอดพ้น และเติบโตเป็นคนที่รู้จักอัลลอฮ์ รู้จักตัวเอง และรู้จักหน้าที่ต่อผู้อื่น แต่มันก็ยังมีคำถามใหญ่ที่แทงใจอยู่ดี … ถ้าลูกถามว่า “ศาสนากำลังตอบคำถามชีวิตของหนู หรือกำลังมาตีกรอบหนู?” เราจะตอบอย่างไร? เราจะตอบด้วยถ้อยคำสวย ๆ จากตำราอย่างเดียวพอไหม? หรือเราต้องกลับไปดูว่าเราวางรากฐานความรู้สึกในบ้านไว้แบบไหนจนทำให้เขาถามแบบนั้น? ถ้าเขามองศาสนาเป็นกรอบ แปลว่าเขาไม่เคยได้สัมผัสศาสนาเป็นที่พักใจหรือไม่? ถ้าเขารู้สึกว่าถูกปิดกั้น แปลว่า เราสื่อสาร “เจตนารมณ์” ของศาสนาบิดเบี้ยวหรือไม่? เพราะชะรีอะฮ์ (หลักนิติธรรมอิสลาม) ไม่ได้มีไว้เพื่อทำให้ชีวิตต้องทนทุกข์ แต่มีไว้เพื่อคุ้มครองหัวใจ ชีวิต สติปัญญา ครอบครัว และศักดิ์ศรีมนุษย์ แล้วเราทำให้ลูกเห็นสิ่งนี้ได้ไหม? บางครั้งเด็กไม่ได้ต่อต้านอิสลาม เด็กต่อต้าน “รูปแบบ” ที่ทำให้อิสลามดูแข็งกระด้างและตัดสิน เด็กไม่ได้เกลียดศาสนา เด็กเกลียดความรู้สึกว่าตัวเองถูกตัดสิน เด็กไม่ได้หนีอัลลอฮ์ เด็กหนี “เสียง” ที่ทำให้เขารู้สึกว่าเขาไม่ดีพอ และเมื่อเด็กไปอยู่ในพื้นที่ที่หลากหลาย เช่นห้องเรียนที่มีเพื่อนต่างศาสนิก มีเพื่อนที่พื้นเพครอบครัวแตกต่าง มีเพื่อนที่ต่อสู้กับตัวตน มีเพื่อนที่ถูกบีบด้วยสังคม เด็กมุสลิมบางคนไม่รู้จะยืนอย่างไร บางคนเลือก “สู้” ด้วยการปะทะ บางคนเลือก “หนี” ด้วยการเงียบ บางคนเลือก “ยึดศาสนา” เป็นแฟชั่น บางคนเลือก “ถือศาสนาเป็นไม้เรียว” เพื่อฟาดคนอื่น และบางคนเลือก “วางศาสนาไว้ในลิ้นชัก” เพราะไม่มีพื้นที่ปลอดภัยให้ศาสนาอยู่ในชีวิตจริงของเขา ถ้าอย่างนั้น “พื้นที่” ที่เราพูดถึงคืออะไร? พื้นที่คือมัสยิดก็จริง แต่พื้นที่ที่สำคัญกว่าอาจเป็น “พื้นที่ในใจ” ที่ลูกกล้าพูด กล้าถาม กล้าสงสัย แล้วเรายังรักเขาอยู่เหมือนเดิม พื้นที่คือบทสนทนาที่ไม่ทำให้ลูกกลัวความผิดของตัวเอง พื้นที่คือบ้านที่ไม่ใช้ศาสนาเป็นเครื่องลงโทษ แต่ใช้ศาสนาเป็นเครื่องเยียวยา พื้นที่คือการที่พ่อแม่ไม่เพียงถามว่า “ละหมาดหรือยัง” แต่ถามด้วยว่า “วันนี้ใจเป็นยังไง” “วันนี้เหนื่อยอะไร” “วันนี้เจอคำถามอะไร” “วันนี้รู้สึกไกลจากอัลลอฮ์ไหม” แล้วเรานั่งลงฟังจริง ๆ ไม่รีบสรุป ไม่รีบตัดสิน ไม่รีบสั่ง เพราะบางทีคำตอบของลูกไม่ได้ต้องการคำเทศน์ แต่ต้องการการรับฟังที่ทำให้หัวใจเขาปลอดภัยพอจะเปิดออก แล้วค่อยพาเขาไปหาอัลลอฮ์อย่างอ่อนโยน #ลูกคือบททดสอบที่เรารักที่สุด ดังนั้น ปรัชญาของการดูแลวัยรุ่น คือการสร้างสมดุลระหว่าง การให้พื้นที่ในการตัดสินใจและการคงอยู่ของการกำกับดูแลอย่างเหมาะสม โดยการติดตามควรดำเนินไปด้วยสติและความเข้าใจ มิใช่ด้วยความหวาดระแวง และตั้งอยู่บนความอบอุ่นและความไว้วางใจ มิใช่การควบคุมหรือการไล่กดดัน ผู้ปกครองจำเป็นต้องทำความเข้าใจ เครือข่ายทางสังคมของลูก รวมถึง บริบทของโลกชีวิต (lifeworld) ที่เขาดำรงอยู่ในแต่ละวันไม่ว่าจะเป็นประสบการณ์ในห้องเรียน การเผชิญกับการเลือกปฏิบัติหรือการกลั่นแกล้ง รวมไปถึงรูปแบบคำถามและข้อสงสัยที่เขากำลังเผชิญ ความกดดันจากระบบการศึกษาที่เน้นกรอบและระเบียบโดยขาดการอธิบายความหมาย การเผชิญกับทัศนคติที่ไม่เอื้อต่อพื้นที่ของความเชื่อที่ตนยึดถือรวมถึงบาดแผลทางอารมณ์ที่อาจเกิดขึ้นภายในครอบครัว ล้วนเป็นบริบทสำคัญที่ผู้ปกครองต้องตระหนัก และเหนือสิ่งอื่นใด คือการย้อนถามตนเองถึงความพร้อมในการรับฟังอย่างแท้จริง และที่สำคัญ เราเองมี “ที่ยืนกับอัลลอฮ์” มากพอไหม? เพราะพ่อแม่ที่เหนื่อยจะไม่รอดถ้าไม่มีเวลาให้กับอัลลอฮ์ พ่อแม่ที่หมดไฟจะไม่ไหวถ้าไม่ผูกพันกับอัลลอฮ์ ขาดการดุอาอ์ ไม่มีการกลับไปหาที่พึ่งที่ไม่สั่นคลอน เพราะลูกเป็นบททดสอบที่เรารักที่สุด และสิ่งที่เรารักที่สุดมักทำให้เราอ่อนแอที่สุดเช่นกัน เราจึงต้องมีที่ยืนที่มั่นคงกว่า ที่ยืนของหัวใจที่ผูกกับอัลลอฮ์ ตะอาลา #ยืนแถวหน้าคือชีวิตที่มีความหมาย เราอยากให้ลูกเป็น “กลุ่มแนวหน้า” ที่มีจิตสำนึกแห่งการเสียสละ อยากให้เขารับใช้ศาสนาและรับใช้สังคม แต่ก่อนจะให้เขาแบกภารกิจ เราต้องถามตัวเองว่า เราให้ “เครื่องมือ” เขาหรือยัง? เครื่องมือแรกคือหัวใจที่มั่นคง เครื่องมือที่สองคือความรู้ที่ตอบคำถามโลกได้ เครื่องมือที่สามคือพื้นที่ที่ปลอดภัยพอให้เขาเติบโต และเครื่องมือที่สี่คือเป้าหมายที่ใหญ่กว่าตัวเอง เพราะถ้าเราสอนให้เขาเป็นมุสลิมแบบ “เอาตัวรอด” เขาจะเอาตัวรอดได้จริงหรือ? ถ้าเราสอนให้เขาเป็นมุสลิมแบบ “อยู่ให้รอดในโลกนี้” แต่ไม่สอนให้เขารู้ว่าเขามีความหมายต่อโลกนี้ เขาจะไม่รู้สึกว่างเปล่าหรือ? แล้วความว่างเปล่านี่แหละที่ทำให้เด็กวิ่งหาอะไรก็ได้ที่ทำให้รู้สึกมีตัวตนยอดไลก์ การยอมรับ ความสัมพันธ์ชั่วคราว ความกล้าแบบปลอม ๆ และเสรีภาพแบบที่ไม่มีทิศทาง เราอยู่ในยุคที่เด็กเห็นโลกทั้งใบในหน้าจอเดียว เห็นความหรูหราเห็นความรักเห็นความสำเร็จเห็นความสนุก เห็นทุกอย่างที่ “ถูกคัดมาแล้ว” ให้สวยที่สุดใน #Instagram จนโลกจริงดูหม่นลงทันที แล้วเด็กก็เผลอถามว่า “ถ้าชีวิตดี ๆ คือแบบนั้น แล้วฉันมีศาสนาไปทำไม?” นี่คือคำถามที่เราไม่ควรด่าว่า “ไม่ควรถาม” เพราะคำถามนี้คือสัญญาณว่าเขากำลังค้นหาความหมาย และคนที่ค้นหาความหมายยังไม่ตาย เขายังมีหวัง เราต่างหากที่ต้องกล้าตอบ และถ้าตอบไม่ได้ ก็ต้องกล้าบอกว่า “แม่ยังไม่รู้ แต่แม่จะไปหาคำตอบกับลูก” เพราะการยอมรับว่าเราไม่รู้ อาจเป็นการสอนความจริงใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอย่างหนึ่ง และในเวลาเดียวกัน เราต้องยอมรับความจริงอีกอย่างว่าลูกที่กำลังเป็นวัยรุ่นไม่ใช่เครื่องจักร เขามีฮอร์โมน มีความสับสน มีสมองที่ยังต้องเติบโต มีความต้องการการยอมรับ มีความอยากเป็นตัวเอง ถ้าเราพยายามคุมทุกอย่างด้วยความกดดัน เด็กจะ ไม่มีพื้นที่ให้หายใจถ้าเราปล่อยทุกอย่างให้ลอยไป เด็กจะหลงทาง #ศาสนาเป็นรากไม่ใช่แค่ชื่อเรียก สุดท้าย ถ้าคำถามวันนี้คือ “ศาสนาจะยังมีที่ยืนให้ลูกของเราไหม” เราอาจต้องกล้าถามต่ออีกคำถามหนึ่งที่ลึกกว่า “ลูกของเราจะยังมีที่ยืนในศาสนาไหม” และถ้าลูกจะมีที่ยืนในศาสนา ศาสนาต้องปรากฏกับเขาในรูปแบบไหน? ในรูปแบบของความรักหรือความกลัว? ในรูปแบบของความหมายหรือพิธีกรรมลอย ๆ? ในรูปแบบของการเห็นอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงเมตตาต่อปวงบ่าวหรือเห็นอัลลอฮ์มีแต่บทลงโทษ? ในรูปแบบของการรู้ว่าศาสนาทำให้ชีวิตสงบนิ่งขึ้น หรือรู้สึกว่าศาสนาทำให้ชีวิตว้าวุ่นใจมากขึ้น? แล้ว “เรา” ในฐานะพ่อแม่ ในฐานะพี่ ในฐานะครู ในฐานะคนในชุมชน กำลังทำให้ลูกเห็นอิสลามแบบไหนอยู่? เรายังอยากให้คำถามนี้ค้างไว้ ไม่ใช่เพื่อให้ทุกคนรู้สึกผิด แต่เพื่อให้ทุกคนรู้สึก “ตื่น” ตื่นว่าเรากำลังอยู่ในยุคที่ลูกต้องการมากกว่า “คำสั่ง” เขาต้องการ “ความหมาย” มากกว่า “ข้อห้าม” เขาต้องการ “พื้นที่ปลอดภัย” มากกว่า “การตัดสิน” และเขาต้องการ “ผู้ใหญ่ที่เดินไปด้วยกัน” มากกว่า “ผู้ใหญ่ที่ยืนสูงแล้วชี้นิ้ว” ถ้าเราจะสร้างคนรุ่นใหม่ให้เป็นคนที่เก่ง มีศรัทธา และรับผิดชอบต่อสังคม เราต้องเริ่มจากสิ่งที่ดูเหมือนเล็กที่สุดหัวใจของเราเอง แล้วคำถามสุดท้ายที่อยากฝากไว้ให้แต่ละคนกลับไปคิดคือ … คืนนี้ก่อนนอน เราจะถามตัวเองว่าอะไรดี? เราจะถามว่า “วันนี้ฉันเลี้ยงลูกให้เชื่อฟังฉัน หรือเลี้ยงลูกให้ผูกกับอัลลอฮ์?” เราจะถามว่า “บ้านฉันเป็นที่พักใจของลูกหรือยัง?” เราจะถามว่า “ฉันพูดเรื่องศาสนาแล้วลูกปลอดภัยหรือโดดเดี่ยว?” เราจะถามว่า “ฉันกำลังสร้างตัวตนที่มั่นคงหรือสร้างคนที่ใช้ชีวิตด้วยแรงกดดัน?” และถ้าวันหนึ่งลูกจะยืนอยู่ท่ามกลางโลกที่เปลี่ยนเร็ว เขาจะยืนด้วยอะไร ด้วยความกลัวที่จะโดนลงโทษ หรือด้วยความรักที่ทำให้เขากล้าเลือกความถูกต้องแม้ไม่มีใครเห็น? ถ้าเราหาคำตอบให้คำถามพวกนี้ได้ทีละนิด อินชาอัลลอฮ์ “ที่ยืนของศาสนา” จะไม่ใช่เพียงแค่ป้ายชื่อในบัตรประชาชน แต่จะเป็นรากที่หยั่งลึกในหัวใจของลูกเรา และเมื่อรากลึกพอ ต่อให้พายุแรงแค่ไหน เขาก็จะยังยืนอยู่ได้…ไม่ใช่เพราะไม่มีคลื่น แต่เพราะเขารู้ว่าตัวเองยืนอยู่บนอะไร และเพื่ออะไร แหล่งอ้างอิง
