l มองเห็นตัวเองเป็นบ่าวที่บกพร่อง l

ท่านนบีของเราเป็นมนุษย์ที่ดีที่สุด แต่ท่านนบีก็ยังคงอิสติฆฟาร​ (ขออภัยโทษต่ออัลลอฮฺ) ทุกวันอย่างมากมาย และยิ่งตอนท้ายชีวิตท่านนบียิ่งทวีทำมากขึ้นอย่างนับไม่ถ้วน ดังที่ท่านหญิงอาอิชะฮฺรายงานถึงชีวิตบั้นปลายของท่านนบีที่เต็มไปด้วยการกล่าวถ้อยคำตัสบีหและอิสติฆฟารอย่างมากมาย

سبحان الله وبحمده أستغفر الله وأتوب إليه

​”มหาบริสุทธิ์ยิ่งแด่อัลลอฮ์ และด้วยการสรรเสริญต่อพระองค์” + “ฉันขออภัยโทษต่ออัลลอฮ์ และฉันขอกลับตัวสู่พระองค์”

ถ้อยคำตัสบีหฺนั้นคือการกล่าวสดุดีต่อพระผู้เป็นเจ้าอย่างดีเลิศที่สุด และเป็นการปฏิเสธจินตนาการอันผิดๆ ของมนุษย์ที่ต่อพระองค์ ส่วนอิสติฆฟารนั้นเป็นการกล่าวถึงตนเราเองด้วยการขออภัยโทษและการกล้บเนื้อกลับตัวไปยังพระองค์​

… ท่านอีหม่ามอิบนุ กอยยิม สอนให้เรามีมโนทัศน์ของการตระหนักรู้ทั้ง 2 ด้านนี้ไว้เสมอ

​”مَنْ عَرَفَ نَفْسَهُ بِالْجَهْلِ وَالنَّقْصِ وَالْعَيْبِ؛ عَرَفَ رَبَّهُ بِالْعِلْمِ وَالْكَمَالِ وَالْجَمَالِ”
​
​”ผู้ใดที่ตระหนักรู้ว่าตัวของเขาเองว่าเต็มไปด้วยความเขลา ความบกพร่อง และข้อตำหนิ เขาก็จัะตระหนักรู้ว่าพระผู้อภิบาลของเขาว่าทรงเปี่ยมด้วยความรอบรู้ ความสมบูรณ์พร้อม และความงดงาม” (อัล-ฟะวาอิด)

“فَلَا يَنْظُرُ إِلَى نَفْسِهِ إِلَّا بِعَيْنِ النَّقْصِ وَالتَّقْصِيرِ وَالذَّنْبِ، وَلَا يَنْظُرُ إِلَى رَبِّهِ إِلَّا بِعَيْنِ الْإِحْسَانِ وَالْجُودِ وَالْكَرَمِ”

​”ดังนั้น เขา (บ่าวที่แท้จริง)​ จะไม่มองไปยังตัวของเขาเอง นอกจากจะมองด้วยสายตาแห่งความบกพร่อง ความสะเพร่า และความผิดบาป และเขาจะไม่มองไปยังพระผู้อภิบาลของเขา นอกจากจะมองด้วยสายตาแห่งการประทานความดี ความใจบุญ และความเอื้ออารี” (ม​ะดาริจญ์ อัซ-ซาลิกีน)

ความเป็นผู้ศรัทธาที่แท้จริงจะต้องมีวิธีคิด 2 ด้านที่อยู่ด้วยกัน ด้านหนึ่งคือการสำนึกในการเป็นบ่าวที่ผิดพลาด ความเป็นบ่าวที่บกพร่องอยู่เสมอ ในขณะอีกด้านหนึ่งก็คิดถึงพระผู้เป็นเจ้าในแง่ดี เห็นความดีพร้อม ความดีเลิศ อยู่ตลอด​

|อัล อัค|



แหล่งอ้างอิง